Home

Een maand later: 

Afscheid nemen.
Afscheid nemen op zich is niet zo moeilijk en gaat gemakkelijk. Maar hoe neem je afscheid van iets wat je waarschijnlijk nooit n??it meer gaat zien? Dan gaat afscheid nemen opeens iets heel anders betekenen. Natuurlijk wil ik heel graag naar huis en weet ik dat daar weer leuke dingen op mij zullen zitten wachten. Maar n??it meer?? Dat betekend erg lang.

Nou mijn presentatie ging hartstikke goed, op 2 kleine dingetjes na dan. Sta je daar maandagmorgen er helemaal klaar voor, komt er natuurlijk niemand opdagen! Alles geprobeerd om de staff naar de 4de te krijgen, en nog niet gelukt. Maar vooruit dan maar weer met de hulp van Nozipho de les verplaatst naar dinsdag en zij zou helpen iedereen erbij te krijgen.
Dinsdagmorgen, de les is prima verlopen en ik denk dat de staff er ook echt wat van heeft opgestoken. Nu nog hopen dat ze het aan collega's doorvertellen en dat ze de draaischijf gaan gebruiken.
Woensdagmorgen de 2de les bij het andere team, weer komt niemand opdagen. Helaas nu dus nog een les verschoven naar maandag. Zo gaat dat dus hier. Maar goed that's the way of life!

Sorry sorry sorry,
Weer lang geleden dat er een berichtje heeft gestaan. Heb hier ook zo'n druk leven. hihi. Nou laatste weken was nog even flink aanpakken en zoveel mogelijk dingen regelen die ik nog wilde. Want jah over 12 dagen wil ik alweer de Nederlandse grond gaan bereiken. Wat is het toch snel gegaan!

En zo gaan de weken verder, voorbij. Het wordt al weer bijna tijd om aan thuis te gaan denken. Onbewust verlang ik er toch naar om thuis te zijn, maar als ik denk aan dit alles wat ik hier heb en meemaak maakt het me ook wel verdrietig als ik eraan denk dit niet meer terug te zien. Het is en blijft voor mij gewoon een groot avontuur waarin ik veel meemaak en leer. Ik begin me dingen af te vragen, van zal alles nog wel hetzelfde zijn thuis, pas ik daar nog steeds in? Ga je gewoon weer verder na waar je was gebleven of verandert dit je hele leven?

Zo weer even een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Er is voor mij heel veel gebeurt omdat Marco (mijn vriendje) hier was voor zijn vakantie, maar dit keer zal ik niets schrijven over het Dream centre.

De hele week al een strike (staking) aan de gang. De verpleegsters willen meer verdienen en staken hierom. Mensen die op het moment in het ziekenhuis liggen worden alleen gelaten en aan hun lot overgelaten. De regering doet hier alleen niets mee, en laat hierdoor onschuldige mensen zomaar doodgaan. Op de IC zijn er dan nog wel een paar verpleegsters overgebleven voor de echte ongevallen. Maar op dit moment zou ik niet graag verkeren in een ongeluk waarbij een operatie nodig zou zijn. Je zou gewoon dood bloeden omdat er niet geopereerd wordt. Rare wereld he? Zonder dat we eigenlijk echt beseffen wat er hier gaande is gebeurt er echt heel veel. Zo is er vandaag een hele grote strike (alle groepen van afgelopen week komen bij elkaar om met zijn alle te staken en demonstreren) waarbij zelfs taxibedrijven ook meedoen voor de verpleegsters. Hierdoor is vervoer haast niet mogelijk en is het ook niet veilig om de grote steden in te gaan.

Even gewoon wat foto's van deze week. We zijn sinds dinsdag dan eindelijk ingetrokken in onze accomodatie.
Ben donderdag wezen lunchen met mijn patient omdat ze weer kan lopen en om dit te vieren heb ik haar mee uit eten genomen. Ze vond het echt hartstikk leuk.
Vind het echt supergaaf dat ik van iedereen kaartjes krijg, vandaar dat ik ze allemaal op mijn kamer ophang zodat ik er elke dag naar kan kijken!!
kuss

Woensdagmorgen half 7 op het werk. Hadden eerst wat problemen met het vervoer konden niet weggebracht worden op tijd en zouden dus pas alweer later kunnen beginnen. Ik was het er eigenlijk niet mee eens en heb dit dan ook gezegd. Na wat gepraat enzo kwamen we er dan toch uit maar dan zouden we dus wel eerder weggaan. Dus zodoende ik daar om half 7 op het werk.

Nou dan maar eens een keer ook een leuk berichtje. Want je moet natuurlijk niet gaan denken dat ik hier in Afrika helemaal geen lol maak. Want dat is natuurlijk niet waar.
De weekenden zijn hier leuk en doen we altijd wel leuke dingen.

Je ziet zoveel, je wilt zoveel en dan begin je ook nog eens thuis te missen! Hoe moet dat nou? Wie heeft voor mij de antwoorden voor al deze dingen en vragen? Wie heeft mij ooit verteld hoe ik dit allemaal moest gaan doen? En wat ik hier zou kunnen beteken? En wat dit voor mij zou betekenen, al deze andere dingen die ik hier helemaal alleen meemaak? Wat heeft het mij overgehaald om hieraan te beginnen? Is dit nog steeds hetgeen wat ik zo graag wilde doen?


Het is hier leuk, gaaf, cool en nog veel meer. Maar ook nog steeds heel moeilijk. Ik begin te merken dat ik het moeilijker vind om wat op te schrijven en daarbij dan ook mijn echte gevoel te kunnen omschrijven.

Nou weer een week erop zitten! Zit al op een vierde van mijn reisje! Gaat allemaal zo snel. Het blijft raar en eigenlijk went nog steeds niet alles wat je ziet en doet. In de weekenden heb je het idee dat je op vakantie bent en ben je eigenlijk even weg uit de zorgen, problemen in het Dream Centre. Toch blijf je bewust van de pati?nten die er liggen, zouden ze er nog zijn na dit weekend? Zo ben ik namelijk vorige week 2 pati?nten ‘kwijtgeraakt’, en ik maar vragen aan het personeel waar die pati?nten heen zijn gegaan. Moet ik van de andere pati?nten horen dat ze het goed deden en dus naar huis zijn gegaan! Zulke dingen zijn natuurlijk kei goed voor die mensen dat ze dus trouw zijn aan hun medicatie en naar huis kunnen, maar heb er ook wel een dubbel gevoel bij. Bij beide pati?nten had ik wel een leuk contact en waren dus opeens de volgende dag weg.

Weer een indrukwekkende week gehad zeg! Zoals ik vorige keer al had verteld was er een pati?nt overleden. Dat heeft nogal wel wat indruk op me gemaakt en zeker ook het daarna. Het wordt zo s’ochtends bij de overdracht verteld en iedereen kan aan het werk. Later toen er een rustig moment was heb ik met een paar zusters erover proberen te praten, wat gebeurt er nu met de overledene, wie haalt hem dan op, krijgt zijn laatste persoonlijke spulletjes, is er een bediening en dat soort dingen. Op zulke vragen heeft het personeel dan eigenlijk geen antwoord klaar en zeggen dan gewoon ja van die pati?nt is overleden toen ik er niet was dus weet het allemaal niet. Het is raar en ik vind dat niet horen. Heb er later ook nog met een pati?nt over gepraat die vlak bij hem lag en hem toch wel kende. Ik denk dat dat nog wel het meeste indruk op me heeft gemaakt, dat die pati?nt daarna heel bang was geworden om hier in het Dream Centre te sterven.

Het was hier een feestdag op dinsdag dus hebben wij het er even lekker van genomen en zijn we met een bus naar een resort gegaan wat egt heel gaaf was. We hebben een mooie leuke dag gehad en natuurlijk ook weer foto's gemaakt. Het was er egt heel luxe enzo dus we hadden echt een dagje even uit Afrika! Er liep zelfs een aapje heel dicht langs me heen. Elke zag hem lopen dus ik als echte toeist achter het aapje aan! haha maar toen dacht het aapje opeens he wat leuk en kwam die naar me toe. Daar schrok ik wel van maar gelukkig liep ie snel weer verder! heb er dus ook een leuke foto van bijgedaan.
Van het weekend zijn we lekker wezen winkelen in het grootste winkelcentrum hier in de buurt (Gateway). Heb dus ook wat kleine nieuwe dingetjes aangeschaft! Die hard nodig waren hihi.

Are we friends or are we not?You told me once but I forgot.So tell me now, and tell me true So I can say...I'm here for you.Of all the friends I've ever metYou're the one I won't forget.And if I die before you do,I'll go to heaven and wait for you.I'll give the angel back their wingsAnd risk the loss of everything.Just to prove my friendship is true have a friend like YOU!Alweer een nieuwe dag,